Ναι.
Δεν εύχομαι απλώς καλή τύχη στο ξόρκι της μπλόγκερ, που το έκανε ετικέτα στο ημερολόγιό της. Ξορκίζω κι εγώ τον (αποτελεσματικό) αυτοκαταστροφικό εαυτό μου. Κάνω ευχέλαιο στα πίσω δωμάτια του νου. Μια μετρημένη –επιτέλους– γιορτή, με τον Διόνυσο ακάλεστο…
Μαθαίνω το μέτρο, επιστρέφοντας. Επιβραδύνω· θα μάθω να περπατώ παιδικά, θα ισορροπώ σε κάθε βήμα – και όλα θα πάνε καλά.
Βρέχει. Μπουμπουνητά αναμειγνύονται με τους Madrugada. Βροχή νερώνει το μαύρο ουίσκι στο μικρό ποτήρι· μέτρο… Ολα θα πάνε καλά. Ο βαρκάρης είναι προπληρωμένος.
RSS - Posts
Monday 15 October 2007 at 10:52
Μ’ αρέσει το κείμενο μ’ αυτό το τραγούδι. Κι αφού το τραγούδι αναφέρει τον Dylan Thomas, βρίσκω ωραίους κι επίκαιρους αυτούς τους στίχους του από το Poem in October, για την επιστροφή:
“My birthday began with the water-
Birds and the birds of the winged trees flying my name
Above the farms and the white horses
And I rose
In rainy autumn
And walked abroad in a shower of all my days.
High tide and the heron dived when I took the road
Over the border
And the gates
Of the town closed as the town awoke.”
Thursday 6 November 2008 at 12:53
“Όλα θα πάνε καλά.
Θα ξαναβγούμε στον ήλιο
μ’ ένα χωνάκι παγωτό
να λιώνει απ’ το γέλιο μας.
Θα κατηφορίσουμε τα μάτια
στα χέρια μας που θ’ ανηφορίζουν στον ουρανό.
Στο δρόμο για την Ακρόπολη
θα χαθούμε μέσα στα χρόνια.
Θα ξαναβάλουμε την Αθηνά στο ναό της
και θα βουτήξουμε την αθανασία μας στο γλαυκό της βλέμμα.
Πάνω σε μουσικούς κίονες θα στηρίξουμε
το αέτωμα της σιωπής μας.
Θα ‘χεις μιαν ένταση σ’ εκείνον το σπόνδυλο
που δεν αντέχει το βάρος του κόσμου
μα θα κοιτάξεις πόσο ανάλαφρα
πετάει γύρω μας το φως
και θα σκοτεινιάσει αδιευκρίνιστο το δάκρυ.
Θα ξημερώνει πάντα την ίδια ώρα-
στην ώρα της αγάπης…
Κι ο μύθος θα μαρσάρει μπρος απ’ το κενό
μ΄όλα του τα καυσαέρια στο πρόσωπο της αλήθειας.
Όλα θα πάνε καλά.”
Το έγραψα ως Τειρεσίας στις 10 Μαϊου του 2007 ως Τειρεσίας στο xrismoi.blogspot.com -για την Πυθία,την Πηγή Καφετζοπούλου δηλαδή..Μετά 2 μήνες πέθανε.
Κοίτα να περνάς καλά Μάριε.